Yalnız, Yapayalnız

YineDergi

I.                                                                    

Bitmeyen hikaye; yağmur yağar, rüzgar eser.

Yol karanlık, gelecek meçhul!

Bilmece içinde bilmece. Bilmeye bir ömür gerek.

Sonra yine yalnız ve tek başına. Acı!

Sıcacık oda, güneş insanı neşelendirecek kıvamda.

İçten bir tebessüm, bütün zerrelerle…

Hava temiz, soğuk yok, rüzgar meltem… Fırtınalar içerde.

Karanlık ve aydınlık, huzur ve sıkıntı… Kara kardeşler.

Kalp daralıyor, ruh kaçma derdinde…

Neden varım? Her gün üzülmek neden?

Neden seviyorum?

Nereye kadar yol… Aydınlık mı karanlık mı, kendimde değilim.

Bir sarhoşluk, bir savrulma, sanki rüzgarın önündeki yaprağım.

Halim hal değil Allah hayra tebdil eyleye (Amin) !

Sevinip normal olalım, diyorum. Olmuyor.

Sevinince çığlıklar, kahkahalar korkutuyor “beni”.

Kapıp koy vermeye izin yok.

Hep incecik bir tel üzerinde yürümek. “Kıldan ince, kılıçtan keskin.”

View original post 615 kelime daha

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s